TÜKENDİ
Boyumun yüksekligindeki mezarlik duvari kenarindan eski anilarimi izleyerek yürüyorum. Uzaktan mezarlik kapisinin degistigini fark ettim. Biraz sonra yenilenmis mezarlik kapisini gicirdatarak açacagim. Kim bilir belki simdi gicirdamiyordur. Gençligimizde geceleri sinemaya kaçip eve geri dönerken, kisa yol diye geçtigim bahçeler ev olmus. Artik eski yesillikler yok. Her yer asfaltlarin siyah rengiyle, binalarin kirmizi kiremitleriyle dolmus. Kus sesleri, dodan arilarinin viziltilari da yok. Gecenin birinde, ikisinde, hiç korkmadan mezarligin içinden geçip eve gittigim aklima geldi. Sasirdim. Nasilda korkusuzmusum. Hâlbuki simdi güpegündüz mezarlik içime gizli bir korku saliyor.