TÜKENDİ
Üzüntü gökyüzüydü; gökyüzü, baktigin yer; baktigin HER YER GÖKYÜZÜ…Yillar önce büyükannemin bahçesinde uzandigim bir gün, dayim Big, bana ne yaptigimi sormustu. Ona gökyüzünü seyrettigimi söyledim. O da, “Yaniliyorsun Lennie, gökyüzü her yerde hatta ayaklarinin dibinde,” demisti.Baktigim her yer gökyüzüydü, dogru… Aciyi da, üzüntüyü de sevmistim nedense ve her ikisi de gökyüzündeydi… Ben nasil bakarsam, o da öyle görünüyordu gözüme...Peki ya üzüntü!Üzüntü, sandalyelerin bizi desteklemeyi, aynalarin bizi yansitmayi, duvarlarin bizi korumayi unuttugu bir evdi.Üzüntü, biri kapiyi her tiklattiginda ya da zili her çaldiginda kaybolan, en ufak rüzgârda havaya uçan, herkes uyurken kendisini yerin dibine gömen bir evdi.