Hayal Kapısı

Isiklar gülümsemez ki! diye cevap verdi. Kendinden oldukça emin bir rahatlikla dudaklarini büküyordu bunu söylerken. Hem cümlesini devam ettirmeden önce biraz durakladi. Içindeki meraki bir türlü yenemiyordu. Isaret parmagini yavasça hemen yani basinda onu takip eden isiklardan birine dogru yakinlastirip ekledi; “Su anda arkadaslarimin yaninda olmayi isterdim. Bunu söylerken hafifçe dokunmustu o mavi isiga. Tam da o anda isik öyle bir parlamaya basladi ki, Yaren bir anda elleriyle gözlerini siper etmek zorunda kalmisti. Her yer beyaz, yogun bir isikla doldu. Artik hiçbir sey görünmüyordu isiktan baska. Bastigi yer ayaklarinin altinda yokmus gibi hissetti bir an.
Ögretmenim! dedi saskinlikla ama sesi çikmiyordu. Bir an telaslandi. Tekrar ve daha yüksek tonla seslendi;
Ögretmeniiim!