Hadis Ravilerinde Güvenilirlik Tespiti, İmkanı, Hadisin Sıhhatine Etkisi

Hz. Peygamber ile alakali olarak nakledilen bilgilerin degisiklige ugramadan muhafazasi ve nesilden nesile intikalinin saglanmasi dinin orijinalitesinin korunmasi açisindan büyük önemi haizdir. Islam bilginleri, her devirde içinde bulunduklari sartlara göre, Nebevî bilgilerin güvenli bir sekilde nakli için çesitli tedbirler almistir. Bu tedbirlerin basinda hadis aldiklari sahislarin/râvilerin kimliklerini, daha önemlisi hadis rivayet etmeye ehil olup olmadiklarini arastirmak gelmektedir. Bu amaçla rivâyet döneminde cerh ve ta‘dîl diye adlandirilan bir metot gelistirmislerdir.
Cerh ve ta’dil metodunun temel gayesi olan, bir râvinin hadis rivâyet etmesinin sakincali olup olmadigini tespit isi bir nevi ictihad oldugu için, herhangi bir konuda ictihad edilirken karsilasilan zorluklarin burada da ortaya çikmasi kaçinilmazdir. Hatta diger ictihâd alanlarindan farkli olarak, hükmü veren ve hakkinda hüküm verilen taraflarin insan olmalari isabetli karar verebilmeyi daha da zorlastirmaktadir. Bu zorluk sebebiyle cerh ve ta’dil metodunun, râvilerin güvenilirligini tespitte geçerli ve güvenilir bir metot olup olmadigi tartisilmaktadir.
Elinizdeki eser söz konusu tartisma çerçevesinde râvilerin güvenilirligi meselesini incelemektedir. Bu amaçla önce ravilerin güvenilirligi meselesinin kavramsal çerçevesi, kriterleri ve kurallari ele alinmakta, bu kriterlerin uygulanmasinda karsilasilan zorluk ve aksakliklar nedenleri ve sonuçlari ile birlikte degerlendirilmekte, bu problem ve zorluklarin cerh ve ta’dil metodunun râvilerin güvenilirliklerinin tespitinde geçerli bir metot olup olmadigi tartismaktadir.