TÜKENDİ
Büyüdüm BABAM. Ellerimde çizikler yok artik. Kanamiyorlar ve sen yoksun üfleyecek… Yüregimde cam kiriklari, canima batiyorlar. Konusuyorlar BABAM. Harflere küs olanlar susmuyorlar artik. “ O varken” diyorlar hep. Sen simdi yok musun? Göremiyor onlar. Avazim çiktigi kadar bagirasim geliyor, tutuyorum hiçkiriklarimi. Anlamiyorlar… Sen anlardin beni. Sussam dahi konustururdun yüregimi. Sikildim BABAM. Sen kadar gerçek olmayan sahtelerden… Yaralamak için uygun yer arayan sirt sivazlayanlardan… Meger pusu kurarlarmis gülücüklerle el uzatanlar. O eli tuttugun an çekiverecekler asagiya.Ve ben büyüdüm BABAM. Ögrendim büyümenin güzel olmadigini. Insan büyüdükçe küçülüyor dünya, azaliyor hayat. Kayiplar peydah oluyor, düsmanlar çogaliveriyor. Dislerini bilemisler yüreklerinin insanlar, agizlari köpürüyor. Kaçtikça çogaliyorlar. Artik dünyam o kadar küçük degil. Küçük bir dükkanda melemen yiyip çay içmeyi ne çok isterdim simdi seninle. Ya da balik ayiklardin bana. Sevmezdim ya kilçiklarini, sen ayiklar koyardin ekmegin arasina. Sevmesem de yerdim iste senin elin degdi diye. Biraz da geçerdim servise, karistirirdim Ingiliz anahtarlarini, penseleri, kargaburunlari… Simdi o dükkanda olmak vardi. Küçük bir kizin koca yürekli adama siginmasi kadar… “BABA” demesi kadar… Büyüdüm BABAM. Büyüdüm ve toprak oldu seninle birlikte tüm safliklar…