TÜKENDİ
Rüzgar dudaklari üzerinde gördügünüz o ney, Benim sevgimin sarili endisesidir, Acilardan delik desik olmus! Benim yerime, 'Ney çalmayi bilmedigim için' Rüzgar çaliyor! Aksamlari gözüken Ve günbatimi vaktinde gördügünüz o pembe renkli kus da Yalnizca gelir, gider Ve kanatlariyla yazar, O baska bir kus degil! 'Çünkü kus sadece okuyor ve hiç bir sey yazmiyor' O benim, ben kendimim! Ya bir anda 'öykü'yü yagmurlastiriyorum, Ya da 'düz yazi'yi günbatimi sarisina çeviriyorum, Veyahut 'siir'i yildiz yapiyorum Ki gece geldiginde Kafanizda isildasin!