TÜKENDİ
On besimde tanistigim ölüm, daha sonralari tanik oldugum ölümlerde yüregimi taslastirdi. Benim için cenaze törenleri aslinda ölene ve yakinlarina üzülen degil, kendisi ve yakinlarinin basina gelebilecek ölümden korkarak üzüntü ve gözyaslari döken, kendi kayiplarinin hayali üzerinden seni teselli eder gibi görünen ikiyüzlülüklerinin farkinda olmayan insan kalabaligina dönüstü. Hiçbir cenaze töreninde aglamadim, aglayamadim. Cenaze sahiplerine biraktim gözyasi dökme hakkini. Onlara ayip etmek istemedim. Çevreyi dolduran yalanci gözyasli insanlari izledim, onlara karsi onlardan daha ikiyüzlü durdum cenazelerde...Sadece ölenlere degil geride kalanlarin duygularina hürmet edebilmeyi ögrendim. Içten bir “basin sag olsun” yeterliydi bence. Insanlik tarihinin üzerinde düsünüp sayisiz yazilar yazmis oldugu ölüm-yasam ikilemi üzerinde uzun uzun felsefe yapip cümleler kurmaya, her seyin zamanla geçecegini söylemeye ya da daha kötüsü olabilirdi, elindekilerin kiymetini bil, güçlü olmalisin, toparlanmalisin demeye hiç gerek duymadan sade, yalin, içten bir basin sag olsun... Çünkü her ölüm, kaybi yasayanin ölümü nereye koyacaginin yolculugu...