Gölgesi Kaleminin Ucunda Montaigne

Kalemimin ucuna Montaigne’nin gölgesi düstü, diyor Feridun Andaç. Aslinda o on alti yasin okuru olarak kendi ilkgençligini, yillar sonra gittigi Bordeaux kentini (Perigord Satosu’nu), bir büyük “usta”nin deneme anlayisini ya da açikçasi “deneme”yi anlatmakta. Belki de, olanca yalinligi içinde yazma serüvenini. Bitmeyen/kolay kolay da bitmeyecek olan okuma yolculugunu. Sonunda da, deneme yoluyla çaginin içinden “yarin”a bakisini. Yazarin uzak geçmiste Montaigne çerçevesinde okuduklari, gerçekte bir dizi deneme degil sanki bir tür “yol haritasi” olmus. Onu Erzu¬rum’dan alip Atlantik kiyisindaki Bordeaux’ya kadar götürmüs. Yani baslayan, öte yandan da hiç bitmeyecek görünen bir uzun yolculuga! Andaç, yol boyu günce tutmus. Kendi öyküsünü yükseltmis tas tas, o Bordeaux anilari üstüne. Edward Said örneginde oldugu gibi. Böylece, Ataç’in sözüne uymus: “Gerçek denemeci, okuruna açilabilen kisi.” Dolayisiyla, nasil Montaigne kendisini kitabinin konusu saymissa, Feridun Andaç da benzer biçimde kendisini bu kitabin bire bir ölçekteki ana konusu yapmis.Ugur KökdenFeridun Andaç, “Deneme Zamani” adini verdigi üçlemin ilkinde Mon¬taigne’le baslayan süren deneme yolculugunu onun yasami/yapiti ekseninde ele alip yansitiyor. Dizinin yayimlanacak diger iki kitabi ise Elias Canetti ve Italo Calvino ile süren bir okuma yolculugunu içermektedir.