Gökkuşağının Bittiği Yer

Anlamayan bir tek sensin
Baharda dogan kuzu, elbette
Ilk, bahara sevdalanacakti
Kuzuya suç degildir bahari sevmek
Dogaldir, baharin da parmagina
Takilmasi cevherden bir kelepçe
Zaten tanenin kaderi erimek
Damlanin kaderi kurumak
Insanin kaderi, unutulmak kallesçe

Ey uslanmaz âsik, dogru
Mevsim ki yine bahardir
Aylardan yine Nisandir
Tirtillar bile çikar kozasindan
Uçamayan bir tek sensin
Yazik ki, bir daha hiç öyle
Kar gibi saf sevemeyeceksin