Gökdelenin Tepesinden İnsan Manzaraları

Ben, ismim lazim degil, yirmi üç yasindayim ve sehrin en yüksek ikinci binasindan düsüp kocaman bir yarik biraktim kaldirimda. Belki bir de sökük bir elbise, belki kirik bir kalp, yetim bir çocuk, fakir bir halk, bertaraf olmus bir yeryüzü. Herkes kadar parmagim var bu islerin tümünde ve hiç kimse kadar sorumlu degilim. Hikâyeler yaziliyor, hikâyeler yasaniyor. Aslolan bir sey varsa; kirmizi olan her sey, içinde oldugumuz koca bir yumak hâlinde devam ediyor.