TÜKENDİ
“Hiçbir insan bir ada degildir” diye baslar John Donne, ünlü (Hemingway’i de esinlendirmis) “çanlar kimin için çaliyor” konulu vaazina.Dogrudur. Bir ada degildir hiçbir insan; yapayalniz, tek basina, degil – ama, bazi insanlar, adali kisilerdir – ve yalnizdirlar...Ismet Degirmenci de onlardan biri; bir adali ressam; ama burada, gözlerini söze çeviriyor, siir yaziyor.Bir adada – bir adadan – yazilan siirler hangi temellere dayanir?Herseyden önce, Deniz’e: Deniz çevreler Ada’yi – Ada, Deniz’in içindedir – O’nunla birlikte; ama O’ndan dolayi, yalniz... Ada’ya gelenler, Deniz’den gelirler; gidenler de, gene, Deniz’e – Deniz’den – gideceklerdir.Ada’da kalan yalniz kisi ise, gene, Deniz’e bakar, bekler – ya beklenen birisinin gelmesini; ya da, tabii, o gelmeyecegine göre, kendi, çekip gitme zamanin gelmesini – gene Deniz’e –Deniz’den... Ismet Degirmenci de öyle yapiyor: - Adalilarin ugraslariyla, iliskileriyle olusan Ada yasamini çerçevelerken, onun içine bir kisiyi özleyen yalniz bir kisi koyu – yor – bekletiyor, çantasini alip gidene dek, Ada’dan – Deniz’e... ORUÇ ARUOBA