TÜKENDİ
Çogu zaman yol onu yoruyor, yol onu üzüyordu. Çukurova’nin gözlerine serptigi essiz manzara onu hep Gelincik’i düsünmeye sevk ediyor, hasretten agir bir yük gögsünü daraltiyor, içindeki kocaman boslugun yarattigi burukluk, özlem yarasini daha çok sizlatiyor, beraber oldugu günlerdeki sakalasmalari gözlerinin önünden gizliden akanlar muson yagmurlari gibi acili geçiyordu. Tarlalarda ve yol kenarinda gördügü kurumus çiçek dallari gözlerinin çirpinmasina sebep oluyor, kurdugu hayalin üzüntüsü arabanin içini sessiz bir odaya çeviriyordu. Duygu seli debisi yüksek bir nehir gibi kalbinden uzaklara akiyor, lavdan bir ates gibi bütün bedenini sariyordu. Hiç konusmadan yolculuga devam ediyor, dudaklari durgun bir yaprak gibi hareketsiz, ama aklindan geçenler sirali vagonlarin akisi kadar pes peseydi.