TÜKENDİ
“Ey kalbimizde olan nur, GEL! Didinmelerimin ve arzumun sonu, GEL.!Hayatimizin senin elinde oldugunu biliyorsun. Hayati kullarina sikinti yapma, GEL!Ey ask! Ey masuk! Manalari as ve inadi birak da GEL!Ey Hüdhüd’lerin sahibi olan Süleyman! Lütfedip de bizi aramak üzere GEL!Ey sevmede birinci gelen kisi! Askin hakikati seni geçip bilinci aldi, GEL!Ruhlar senin kaybolmandan ötürü inleyip feryat etmedeler, miadini doldur da GEL!Ayiplari ört, iyilikleri saç, cömert olanlarin âdeti böyledir, GEL!.Farsça “GEL” nasil derler? “Biya” mi? Ya GEL ya bizim davetimize hak ver de GEL!Gelecegin zaman muradimiz ne de açilir. Gelmeyecegin zaman da muradimiz ne de kesat olur, GEL!Ey Arap’in Kürsat’i, Ey Iran’in Kubat’i! Kalbimi hatiranla fethedersin, GEL!.Içim sana GEL deyicidir.Ey senin varligindan dogacak varlik, GEL!Ey benim Ay’im! Senin için ülkeleri dolastim. Beni ve ülkeleri çevreledigin halde GEL! Sen, yaklasan ve uzaklasan günes gibisin. Ey kullara yakin olan, GEL!...” Mevlana