Geçmişten Günümüze Mistisizm Ve Tasavvuf

Hafif esintinin etkisi ile hisirdayan sararmis yaprak,
yuvasindan ayrilip yere düsen tohum…
Suyun atese, hamurun firina, insanin zamana galebesi… Sabir.
Topraga düsen tohumun içindeki özde gizlenen orman…
Ve dördüncü boyut… Diger bir deyimle zaman: yani sabir.
Toprak, su ve hava: tohumun ana rahmi tohum için var edilenler…
Ve her seyin özünde sabir…
Zaman ve sabir: tohumdan ormana giden yol. “FENA” dan
“BELA” ya varan yol…
Ve delinme zamani. Belki baslangicin belki de sonun baslangici…
Ölüme dogus…
Fidan “elif” olmus, göklere yükselmekte…
Çiçek, basak ve meyve… Baslar eger. “ELIF” ten “VAV” a dönüsür. Hu çeken
güvercinler misali zikirdedir…
Hamken pisip yanan tohumdan topraga düsen yeni tohumlar…
Toprak beklemede, su beklemede, hava beklemede… Sabirla beklemede…
Binlerce yildir sayisiz dervisin nefesini duymus, nefsini öldürmesine sahit
olmus çilehaneler sessizce inler: “inna lillahi ve inna ileyhi raciun”.