Geceye Çizilen Güneş Ayhan Kırdar Ve Şiiri

Ayhan Kirdar, 1956 sonrasinda yayimladigi siirleriyle adindan söz ettiren sairlerden biridir. Siirsiz bir hayati düsünemeyen ve ideal siiri bulma amacinda olan sair, kendine özgü duyus tarzi ve güzel misra yaratma yetenegi ile o yillarda “yeni kusak’in kuvvetli sair“lerinden biri olarak kabul edilir. Garip, Ikinci Yeni, toplumcu gerçekçi sairlerin eser verdikleri bir dönemde Ayhan Kirdar, bu egilimlerin disinda kalarak ve hece siirinin duyarliligina yaslanarak yeni bir söyleyisi yakalamaya çalisir. Kirdar, kendinden önce var olan gelenegi dislamak, reddetmek yerine bu anlayislarin kendine uyan yönlerini alip bundan kendince bir senteze varma yoluna gider. Bu tutum, onun siirini hem gelenegin içinden beslenen bu yönüyle de okura asina gelen ama ayni zamanda sairin kendine özgü söyleyisi ile öncekilerden farkli bir siir karsisinda olundugunu duyuran bir görünüme sahip kilar. Ayhan Kirdar, siirinde asiriliklara kaçmayan ve her seyi ölçülü kullanmaya çalisan dengenin sairidir. Siirlerinde ask, ölüm, korku, tabiat, yalnizlik, zamanin akisi, kaçis, günah duygusu, Tanriyi arayis, savas, yoksulluk gibi daha çok karamsar ve bunalimli konulara yer veren Kirdar’in siiri içinde hep bir umut isigini tasimasi yönüyle “geceye çizilen günes“ gibidir. (Tanitim Bülteninden)