TÜKENDİ
Eylül, yavasça kapiya dogru yürüdü. Kilidi gene ayni yavaslikta çevirdi. Gerginlikten tas gibi sertlesmis elleriyle kapinin kolunu bastirip açti. Kapiyi kendine dogru çekmeden önce etrafa tekrar bir göz atti. Unuttugu herhangi bir sey olmasini istemiyordu. Yataga doldurdugu yastiklarin durusuna bakti. Bu sekilde, onu kontrole gelenleri bir süre oyalamayi umut ediyordu. Kafasini kapiyi açmak için çevirdi, bedeni ufak bir hamleyle kimildandi fakat yapamadi. Durdu, basini yavasça kapiya dayadi, gözlerini kapadi. Bir kez aciyla yutkundu. “Allah’im ne olur yardim et bana.“ diye inledi. Durusunu diklestirip kafasini çevirdi. Odaya bir kez daha bakti. Bu sefer ailesiyle ilgili tüm olumsuzluklari unutmustu sanki. Yüzünü kederle burusturdu, kararsizlikla bekledi. “Ben ne yapiyorum? Onlar benim ailem.“ diye geçirdi içinden. Gözlerinden bir damla yas yanaklarina süzüldü. Gitmek ve kalmak arasinda kararsizca geçen zaman ve karar alindigi anda çeliskili duygularin yaptigi baskiyla bir süre mücadele etti. Sonra Cemal’i ve Seref’i getirdi aklina. Annesinin ölümünden bu yana yasadiklarini ve daha öncesinde yasananlari. Ona zorla kabul ettirmeye çalistiklari hayati düsündü. Durusunu diklestirdi, yanaklarini islatan yaslari koluyla bir hamlede sildi. Yüzüne yerlesen kararli ifade ile kapiyi açti.(Tanitim Bülteninden)