Erken Ölümlü Şairler Antolojisi

Sahi, erken ölmenin yasi kaçtir acaba bir sair için? Ergin Günce’nin tanimiyla ‘Gencölmek’in? Yirmi mi, yirmi bes mi, otuz mu, kirk mi, yoksa daha yukarisi mi? Ender Sariyati’nin siirlerini gün isigina kavustururken hep bunlari düsündüm. Son­rasinda Cemal Süreya’nin “Her ölüm erken ölüm­dür” diyen sesi çinladi kulagimda, “Üstü kalsin” aymazligina eklenerek. Aslinda “üstü kalsin” kabul­lenmesinde “Al, verdigin ömrünü basina çal!” iro­nisi gizliydi. Sairin daha yapacak isi varsa -aksine bir iki ömür eklenmesi gerekirken- ölümün hiç de yakisik almadigini belirtiliyordu. Dahasi, Cahit Sit­ki Taranci gibi birileri yasamin orta noktasini “Yas otuz bes yolun yarisi eder” diyerek isaret etmis, el­lilere ulasamadan terk-i hayat eylemisti dünyadan. Hem de Salâh Birsel’in deyimiyle “siirin sekerini çikarirken” ölmenin sirasi midir? Üstelik siir yasi­nin en olgun döneminde… Karacaoglan’in sitemine ortak olmaz miyiz o zaman “Var git ölüm bir za­manda yine gel” diye?