En Yakınlarım, En Yakanlarımdı Hep

Gitmelerinin ezberlerinde, gelmelerine nöbetlerde bekledim hep... Basucu kiriklarimda sevdim çarelerimi... Ben en çok, tekliginde agladim gözlerime... Kime baksam bir parça dalis kaldi ömrümde... Kime dokunsam ellerim karardi... Aslinda hayat, en güzel ömür alandi... Simdi uçsuz bucaksiz siirler dolandi sehrime... Hangi sokagi adimlasam, adinla Yol’laniyorum... Bitmeyecek binlerce cümleme bir kahraman ariyorum... Ve kimi kahraman sansam, figüranlarimdan da oluyorum... Her seyini geçtim ömrümün, aglattigim çocuk heveslerinden bile çaresizim artik... Yollar uzun, sehirler buruk... Istasyon kokuyor gözleri... Kimi sevsem hazirdi bileti... Gitmelere âsikti sevdicegin her adimi... O yüzden en yakinlarim, en yakanlarimdi... Renklerimi biraktim, uzarken tebessümsüz çigliklar... Artik beni ne siyah alir içine, ne de pembeler sarar... Zarar bu devirde kiz çocugu olmak, zarar... Toplandim bütün yasanmisliklarimdan, griler çagiriyor, ikinci ihtimallerime gidiyorum... Ki artik Yas’siz yaslar diliyorum... (Tanitim Bülteninden)