TÜKENDİ
Bu rüyamasal da birbirini kovalayan sekanslardan olusmustu. Art arda diziliyordu hepsi. Doludizgin s/imgeler… Kasimpatilar, zarfsiz mektuplar; kahve fincanlari, kis ortasinda sari sonbahar yapraklari; sokaga atilmis bir hasta karyolasi, basini bekleyen Söz’ün; emanet bir mavi, egreti bir keder; düssel avuntular, geçilip gidilen yollar, uçulup konulan mekânlar; bir cami avlusunda son bulan kirk yillik hatir; ömürlere degen bir Istanbul masali; bir ikindi isigi ki turuncu tonlariyla vuran, bir diz agrisi yere düse(rke)n, sonu 'Ask olsun!' diye biten sinemasal bir rüya!.. Gerçege dönüsse ne olur bir filmin son sahnesi dönüsmese ne? Hem zaten hep/imiz ayni oyunun kahramanlari degil miyiz?(Sinemasal Bir Oyun’dan…)