El Mahkum

Üçgenin en dibinde, düsüncelerine zincir vuran ülkenin uysal çocuklariydi onlar. Yokusu çikamayan mahallelerinde, unutulmuslugun sembolü olarak demirleyeceklerdi zaman sarmalinin en derinlerine.
Son nefesinde özgürlüge uçurulacakti kafes bülbülü. Belki kendi mahpuslugunu habersiz yasayan bir gardiyanin iki dudaginin arasindaydi anlik mutluluk, yâr ya da çocuk özlemi, belki de ölüm.

agaç

debdebeli kalabaliklarda yasar
yalnizligi
son güz aylarinda katmerlesir hüzün
ilk degildir sararan yapraklarla ayriligi
kararsiz rüzgârlarla oynasir
her gün

ugultular denizinde kaybolur bazen
haykirir kimselere duyuramaz sesini
bir vuslat aksaminda durur zaman
gururludur verirken
son nefesini

yalnizdir
onurludur agaç
özgürlügün abidesidir ölü bedeni