Edebiyatın Kıyılarından Aşkın Sularına Hayat

Halil Cibran, Sözcüklerle ruha dokunmayi, tensel bir dokunusa tercih etti. On dokuz yil boyunca hiç görmedigi bir kadina sadece yazdiklarini okuyarak asik oldu. Aska edebiyat yoluyla ulasmanin nasil bir sey oldugunu gösterdi dünyaya.

Sait Faik, yüzünde sarisin çocukluguyla bir çocuk adamdir, Burgaz’dan esen rüzgârdir, denizdir, Istanbul'dur, bastan sona hikayedir.

Stefan Zwein’in kadinlari Tanri’nin günah saydigi duygulari onun cennetini reddederek yasadilar. Tüm kurallari alt üst ederek, hayati askla tatlandirarak, ona kendini adayarak mutlulugu kesfetmeye çalistilar.

Fernando Pessoa, hiç hayati olmamis bir adamin bitmeyen hüznü ve huzursuzluguyla örtüsen duygular içinde Eylül’ü yasamaktir onu okumak.

Cesare Pavese, hayal kirikliklariyla dolu bir yürekle
Yasama Ugrasindan yorgun düsmüs bir tutunamayandi o.

Sabahattin Ali, yasadigi haksizliklara ragmen tas duvarlar arasinda Aldirma gönül, aldirma diyebilen kaç kisi vardir yazin dünyasinda?

Ve daha sayisiz pek çok isim… Hayat, edebiyatin kiyilarindan askin sularina dogru akarken, geride biraktigi izler de içimizde incecik kâgit kesigi bir sizi birakir… Hayatin ayrilmaz ikilisidir, edebiyat ve ask!

Olmadan da yasanir, diyorsaniz, dogrudur elbet.
Ama mutsuz, ama yalniz, ama yarim…”