Eber Gölü Ve İhtiyar Avcı

Geçmek bilmeyen upuzun üç saatten sonra hafif bir esinti sessizligin akordunu bozsa da, salinirken hisirdayan sazlar tempo tutuyordu sanki sabahin gelisini haber veren saz kuslarinin civiltisina, bataklik kuslarinin ve balikçillarin çigligina. Ne hostu gün agarirken ve sislerin dagilisini seyrederken bu senfoniyi dinlemek! Iste bu yok muydu bu benzersiz konser, bizim eski avciyi biraz da bu bastan çikariyordu.
Ah! Ah! Neredeydi o gençlik yillarinin hevesi, heyecani, coskusu! O yillarda yaptigi avlar geçiyordu gözlerinin önünden. Özlem duyuyordu, yasamak istiyordu ayni heyecani yeniden.
Ancak kanser tanisi kondugunda degismisti her sey. Olanlardan çok olacaklari düsünmekti herhâlde ürkütücü olan. Zaman içinde insanin zihninde olusan varlik, yokluk, ölüm, yasam ve bunlardan türeyen bin bir çesit ve nasil sonuçlanacagi bilinmeyen varsayimlar; sevgiden, sevgiliden, dostlardan, hayallerden, heveslerden umutlardan kopmak olasiligiydi insanin içini burkan. “Henüz son sözümü söylemedim!” diye düsünürken her seye veda etmek olasiligini kast ediyordu belki de…
Yeri geldiginde birçok kisi, “Hayat biçak sirti gibidir!” diye bilgiç tavirlarla konussa da iki tarafi uçurum olan o dar yola girmis olanlara, üzerinde birkaç adim atmak zorunda kalanlara sormali biçak sirtinin ne oldugunu.