TÜKENDİ
Ayse hizli hizli, heyecanla sürdürüyor konusmasini. “Hastanede kiminle karsilastim biliyor musun?”
Nereden bilecek kiminle karsilastigini? Insan her yerde, her zaman birileriyle karsilasabilir. Bir tanidik, bir komsu, arkadas, es dost, köyden birileri. Pek de önemli degildir bu. Daha sonra bir araya gelindiginde, daha uzun boylu konusulur böyle seyler.
“Kim?” diye soruyor ilgisizce.
Hizli hizli, ayni heyecanla anlatmaya basliyor Ayse. “Hani Rize’de beraber çalistiginiz bir kiz vardi ya; Aysel! Onunla karsilastik hastanenin önünde. Ben onu tanimadim, o beni tanimis. Yanima geldi. Konusunca tanidim birden. Kiz kardesi ameliyat olmus, hastanede yatiyormus. Onu ziyarete gelmis Rize’den.”
Aysel!... Aysel mi? Evet, Aysel... Iste o Aysel…
Donup kaliyor birden. Dili tutulup kaliyor. Aysel…
Bir hayal, bir düs, bir masal… Evet, bir Aysel vardi. Birlikte düsünü kurduklari bir Masal Ev vardi. Aysel Masal Ev’in masal kizi, masal perisi! Ama masallarda kalmisti, masal olmustu. Bir masal kadar uzakti simdi, uzaklardaydi.
Hayir, masal degil, gerçek! Aysel gerçek! Aysel yasiyor! Masal Ev gerçek…
“Aysel, ayni bildigin Aysel! Hiç degismemis. Ufak tefek, çiti piti bir kadin olmus. Konustuk ayaküstü. Emekliymis. Bir kizi, bir oglu varmis. Seni sordu. Keske onu da görmüs olsaydim dedi. Seni hiç unutmamis. Ve sana çok çok selam söyledi. Hadi iyi geceler Ali!”
Nereden bilecek kiminle karsilastigini? Insan her yerde, her zaman birileriyle karsilasabilir. Bir tanidik, bir komsu, arkadas, es dost, köyden birileri. Pek de önemli degildir bu. Daha sonra bir araya gelindiginde, daha uzun boylu konusulur böyle seyler.
“Kim?” diye soruyor ilgisizce.
Hizli hizli, ayni heyecanla anlatmaya basliyor Ayse. “Hani Rize’de beraber çalistiginiz bir kiz vardi ya; Aysel! Onunla karsilastik hastanenin önünde. Ben onu tanimadim, o beni tanimis. Yanima geldi. Konusunca tanidim birden. Kiz kardesi ameliyat olmus, hastanede yatiyormus. Onu ziyarete gelmis Rize’den.”
Aysel!... Aysel mi? Evet, Aysel... Iste o Aysel…
Donup kaliyor birden. Dili tutulup kaliyor. Aysel…
Bir hayal, bir düs, bir masal… Evet, bir Aysel vardi. Birlikte düsünü kurduklari bir Masal Ev vardi. Aysel Masal Ev’in masal kizi, masal perisi! Ama masallarda kalmisti, masal olmustu. Bir masal kadar uzakti simdi, uzaklardaydi.
Hayir, masal degil, gerçek! Aysel gerçek! Aysel yasiyor! Masal Ev gerçek…
“Aysel, ayni bildigin Aysel! Hiç degismemis. Ufak tefek, çiti piti bir kadin olmus. Konustuk ayaküstü. Emekliymis. Bir kizi, bir oglu varmis. Seni sordu. Keske onu da görmüs olsaydim dedi. Seni hiç unutmamis. Ve sana çok çok selam söyledi. Hadi iyi geceler Ali!”