Durup Dururken Kendimi Buldum Karşımda

Erkekler kadinlari görmezler. Sevdikleri renkleri bilmezler, dogum günlerini de. Tercihlerini sormazlar, isteklerini de. Zekalarindan kuskulanir, akillarini yok sayarlar. Aileye mahkum ederken tek basina yasam ile korkuturlar.Oysa çoktandir kendilerine ait odalari var kadinlarin.O odalarin içinde gülüsleri, alaylari, esprileri, siirleri, yazilari hatta sohbetleri var bir fincan kahve esliginde... Kendileri var. “Ben artik hayat denen bu akan suyun üzerinde sürüklenen bir çöp gibi hissetmek istemiyorum kendimi… Hayat tercihlerimizin toplami olmalidir boyun egmisliklerimizin degil!Aile tercih ederek sahip olabilecegimiz bir sey degil. Artik aileme mahkum degilim ve onlari sessizce suçlamaktan vazgeçiyorum. Var olmak degismektir. Degismek olgunlasmak, olgunlasmak kendini durmadan yenilemektir.Kitabim kendime armaganimdir…”