Dul Kalmış Düşler

5 yasindaydim o zaman, dünya da 5 yasindaydi, dünya kirlenmemis insanlar henüz gaddar olmamisti, gözümü rahatlikla kapatiyor sagim solum sobe diyebiliyordum nasil olsa kimse arkamdan vuramazdi, seve seve dolasiyordum insanlarin arasinda elimde boya sandigi, hep umuttum hep gökyüzü hep bir kara lastiktim bütün çocuklar gibi hep yarini bayram sandigi.... Sadece düstügümde agliyordum annem yarami sariyordu, simdi düsünce herkes gülüyor. Içi kirmizi seritli büyük misketi dünyanin en pahali seyi saniyordum, tüm hayallerimi satabilirdim o misket için. Perdeyi araladigimda elinde bir dilim ekmek seksek basinda arkadaslarimi görüyor ödevimi bitirip yanlarina kosuyordum, aslinda hiç bitmeyecek ödevimin farkina varamiyordum. Simdi perdeyi araliyorum, kâgit toplayan çocuklari görüyor sadece agliyorum, kusura bakma anne sana çok kiziyorum.
(Tanitim Bülteninden)