TÜKENDİ
Surlarda açilan gedikten sizan sabah günesi Dukas’in yüzüne vurunca kan ter içinde uyandi. Gözlerini açinca evinde oldugunu fark etti. “Rüyaymis, rüyaymis!” diye sevinç çigliklari atti. Halbuki daha birkaç saniye önce o ejderha gözler, gördügü son sey olmus ve cansiz bir sekilde yere yigilmisti. “Allah’a sükür!” diyerek derin bir “Oh!” çekti. Aslinda daha önce aldigi haberlere göre surlarin fazla dayanacak gücü kalmamisti. Gördügü kâbusun gerçege dönmemesi için; kalkip bir an önce çalismaya devam etmeliydi. Ancak açlik hissi yeniden hatirlatti kendini. Elini masanin üstündeki yarim kalan somuna uzattiginda yeniçerinin korkunç yüzü bu kez hayalinde canlandi. Elini hemen geri çekti, somunu almaya cesaret edemedi. O korkuyu yasamaktansa aç kalmaya razi oldu. Yüregini lime lime eden bu korku, buralardan gitme fikrinin, buralarda kalmaktan daha cazip görünmesine neden oldu.