Don Kişot Sam Amca'ya Karşı

11 eylül 2001, Insanlarin çaresizlik içinde kendilerini bosluga birakislarini seyrederken gözyaslarimi tutamiyorum. Baska bir eylül, JFK havaalanindayim. Farkinda olmadan çikisi olmayan bir labirentin içine dogru küstahça ilerliyorum. Ilerledikçe her sey daha da karariyor, nemli soguk duvarlar daha da daraliyor. Duvarlara her sürtünüsümde, her dönemeçte kendimden bir seyler birakiyorum. Yolum birkaç sene önce binlerce insanin birkaç saat içinde hayatini kaybettigi o ugursuz yere düsüyor. Ayni duygu yogunlugunu hissedecegimi zannederken kendimin ayni insan olmadigimi fark ediyorum. Sanki içim bosalmis. Insanlara, dis dünyaya ve en kötüsü kendime yabancilastigimi fark ediyorum. Artik ne ileri gidecek gücüm var ne de geri dönecek. Bu kaybolusun öyküsünü biraz da mizah katarak sizlerle paylasmak istedim. Begenmeniz dilegi ile.