TÜKENDİ
Ertesi sabah, Mitka, her zamankinden erken kalkti. Doru ati sulamak ve yikamak için Don’a indirdi. Kalkerli, kurumus toprak, doru atin toynaklari altinda hisirdiyor, un gibi dagiliyordu. Mitka hayvani su kenarina indirdi, yularim çözdü, kendi de giysilerini çikardi. Sabahin puslu, rutubetli havasi tüylerini diken diken etti. Uzaklardan, suyun öbür yanindan gelen ulumayi dinledi. Suya baliklama dalarken, sabah ayazindan ürperdi.Aklina evleri ve babasi gelince tüm nesesi bir anda dagiliverdi. Alan sirtinda büzülmüs bir durumda eve döndü.Eve gelirken düsünüyordu: “Feodor simdi Bolsevikler’in yanina varmistir herhalde. Kizil Muhafizlarin yaninda çarpisiyordur. Ben de Bolsevikler’in tarafina geçsem... Feodor onlarin hakli olduklarim söylüyor. Evet, onlara geçmeliyim. Babam derimi yüzer benim.”Merdivenin dibinde hayvanin yularim çikardi, sessizce eve girdi. Babasi içerden bagirdi:“Neden aygiri götürüp yikamadin?”O anda ocagin yaninda tas gibi duran annesiyle Mitka göz göze geldi. Yüregi sanki yerinden çikacakmis gibi atiyordu.