Yüz binlerce insan, hiçbir sey yesermesin diye her yere tas dösüyor, minicik bir ot parçasini bile yakiyor, gökyüzünü kömür ve gaz dumanlanyla dolduruyordu. Tüm canlilar ve kuslar uzaklastirarak olusturduklan yeryüzünün bu minik kösesini güçleri yettigince çirkinlestirmeye çalismislardi ama her seye ragmen bahar, bu kentte bile yine bahardi. Günes simsicak isiklanyla gökte parlamakta, insaniann gözlerinden kaçan otlar cana gelmekte, yalnizca bulvarlarda uzanan çim seritlerinde degil, kaldirim taslarinin arasinda da otlar boy vermekteydi. Hus agaçlan ve kavaklar, hos kokulu yapraklarini açmaktaydi; kestane agaçlarinin sis tomurcuklari patliyor, mini mini kargalar, serçeler ve güvercinler nese içinde civildayarak yuvalarini yapiyorlardi...