Din Süreçlerinde Gerileme

Aydinlanma’dan beri din süreçleri dümdüz, kiriksiz bir ilerleme çizgisi seklinde hikaye edilmektedir. Buna göre totemizim, animizm ve paganizm gibi pratiklerle baslayip tektanricilikla devam eden bu gelismenin bir yerinde insanlar nihayet, yasadiklari her seyi bir daha dönmemek üzere arkalarinda birakircasina kendilerini kesfetmislerdir. Hegel, Marx, Comte gibi yazarslarda tarih, her birinde kendine özgü sekilde bir mutlu sona sahiptir. Iyi ama bunlar niçin geride kalmis hikayeler olsunlar? Totemler, yunan tanrilari ve hurafeler bizi gerçekten biraktilar mi? Bugün de astrolojilerimiz, komplo teorilerimiz, Olimpos tanrilari kadar ölümsüz ve mutlu starlarimiz, güçlü ve yanilmaz önderlerimiz, görüsleri revize edilemez fikir babalarimiz var ve modern totemler hala, kutsal soyumuzun ve toplumsal birligimizin sembolleri olarak bizi gözetliyorlar. Bunlarin geçmisten kalan farki ne? (Arka Kapak)