Deniz'le sohbetlerimizde düsüncelerim kainatin bilinmezlerine yolculuk yapip ögrendigim, duydugum her yeni bilgi beni heyecanlandirirken, Ragip'la beraberken iliskimizin daha iyi nasil olabilecegini sorguluyordum. Ne yazik ki ikisi paralel ilerlemiyordu. Deniz ile iyi olmak Ragip ile kötü olmak noktasina gelmisti. Oysa amacim bu degildi. Herkesle her seyle iyi olmak istiyordum. Ragip'in beni anlamasini, çok sevmesini istiyordum. Ragip'tan vazgeçmek istemiyordum. Deniz'in bana verdigi bilgiler nedeniyle kendimle savasiyordum; bilmek, ögrenmek, kesfetmek yolculugumdaki savasti, bu savas. Her ne kadar Deniz'in yani basindayken sorgularim, sorularim az olsa da yanindan ayrildigim anda huzurlu olsam da sorguladigim, sordugum sorusturdugum, acabalarin bol oldugu bir savasti. Aklim savasiyordu; bu yeni bilgilerle. Yasam, kisinin inanç sistemi her ne ise kisiye mutlak huzur vermedikçe askta da huzur ve mutlulugu bulamamasinin öyküsü müydü? Inançlarim sayesinde kendimi her ne kadar iyi hissetsem de Ragip ile iliskimde üzüntüler, sikintilar yasiyordum. Mutlak huzura erismek için ne yapmam gerekiyordu