Değirmenimden Mektuplar

19. yüzyilin sonunda Fransiz edebiyati "yüzyil sonu" atmosferini yansitir. Anormal, hastalikli olana egilim; olaganüstü uyarimlara, algilara kendini açma; kusurlu olana ilgi duyma; kisacasi "romantizmin" edebiyatina bir geri dönüs söz konusudur. Fransa’nin sanayilesmis kuzeyi ile kirsal güneyi arasindaki gerilimde kendine uygun konular arayan, Paris hayatiyla ilgili ahlaksal romanlari Balzac ve Zola’nin gölgesinde kalan Daudet, Degirmenimden Mektuplar’da tasra dünyasinda "eski yasam biçiminin yeniye direnen izlerini sürerken", kalemini bir ressamin firçasi gibi kullaniyor. Bu tablonun konturlari yumusak; sanatçinin algilari, en ince ses, renk titresimlerine ve ruh çalkantilarina duyarli. Yer yer fabl tekniginin kullanildigi, kissadan hisselerin çikartildigi, artik islevini yitirmis (sanayiye yenik düsmüs) bir "un degirmeninde üretilmis" masal tadindaki bu eser, tasranin modernlesme sancilari çektigi ülkemizde ayri bir önem tasiyor olmali.Yakindaki "Uzak.Alphonse DaudetFransiz edebiyatinin önemli adlarindandir. E. L’Épine ile birlikte yazdigi ilk oyunu Son Ilah 1862’de Paris’teki Odéon Tiyatrosu’nda sahnelendiginde büyük yanki uyandirdi. 1869’da çikan romani Degirmenimden Mektuplar, büyük basari kazandi. Üç yil sonra yayimlanan romani Taraskonlu Tartarin ise hiç ilgi görmedi, ancak romanin kahramani safligin simgesi olarak ünlendi ve günümüze kadar ulasti. 1874’te Fromont Kardes ve Risler Agabey adli romaniyla Académie Française Ödülü’nü aldi. Yasami boyunca genç yazarlarin koruyucusu olmayi sürdüren Daudet’nin diger önemli eserleri arasinda Bir Çocugun Hayati, Pazartesi Hikâyeleri, Jack ve Sapho bulunmaktadir.