TÜKENDİ
Aradan bes ay kadar geçti. Bundan on gün evvel, Haci Hanim beni yine çagirtti; eskimis vücudu, bir gencin kolayca atlatabilecegi zayif bir hastaligi bile kaldiramiyordu. Ben metanetle yine tedaviye basladim. Her gün aksam üstü kendisine ugruyor ve hastaligin seyrini takip ediyordum. Nihayet, bir aksam kendisini agirca dalmis buldum. Biraz sonra kendine geldi. Beni orada görünce, zaten her ziyaretimde sükranlara bogar, bu sefer yine “Allah senden razi olsun oglum... Allah seni ihya etsin... “ diye söylendi durdu. Sonra birdenbire: -Seninle biraz ciddice görüsmek isterim evlâdim, dedi. -Emrediniz efendim, diye karsilik verdim. -Bana gösterdiginiz insaniyet size karsi o kadar derin bir minnet meydana getirdi ki nasil tesekkür edecegimi bilemiyordum. Dün gece yine siz gittikten sonra, Allah razi olsun, ne iyi adam diye düsünürken aklima bir sey geldi. Bilmem düne kadar bunu niçin düsünmedim, fakat dünya derdi insanda akil mi birakiyor oglum...