TÜKENDİ
Kararliydi. Hiç caymadan, bir kez olsun tereddüt etmeden, seri adimlarla nehre dogru ilerledi. Suyun akim gücü kuvvetliydi. Iyice derinlesene kadar ayaginin altindan azar azar kayan zemine basarak nehrin ortasina dogru yürüdü. Günes gözlerini kamastiriyor, sanki ona gülümsüyordu. Uzun zamandir ilk defa sirtinda bir kamburmusçasina tasidigi hüznünden kurtuldu. Gülümsedi ve gülücükleri nasibini aldi gamzelerinden. Eteginin ceplerinden çikardigi ürkek ellerini hissetti. Kollarina komut veren halkanin ucundaki lider sanki elleriydi. Onlari iki yana dogru açti cesurca. Kucakladi tüm dünyayi, vazgeçmek için az sonra. Zeminin ayaginin altindan kaymasini bekler gibiydi. Yüzünü, günesi görmek istercesine göge çevirdi. Günes onu gördü ve ezmekten vazgeçti. Sevgili sey, günesin kendisine baktigini ve bir yandan gülümsedigini hayal etti. Dalgalar beraberinde güçlü bir akintiyla geldiler son defasinda. Ayaklari yerden kesildi ve kendisini sulara teslim etti sonunda. Nasil olsa yüzme bilmiyordu. Bilmedigi bir sey’in içinde yok olmanin benligine iyi gelecegini düsünmüstü her zaman. Yok olmadan bilemeyecekti yasamanin kiymetini ve bunu ögrenmenin tek yolu vardi. Emin bir yere dogru tasindigini hayal edebildi son kez. Böylesi daha kolaydi.