TÜKENDİ
siyah beyazne zaman kalayli bir masrapa görsemçocuklugum gelir aklimamevsim güz olmali, ellili yillarin sonuya da altmislarin basiteneke bir legendekülle köpürttügü sularla yikardi anam beniaglamaktan kizaran gözlerimin önünde belirenFellini’nin sisman kadinlariydi köpükler içinde dans edenavluda durmadan kaynayan kara bir kazanetrafta sere serpe çamasirlar, yemlenen tavuklaragacin dibinde ablam, elinde kemik bir tarakönünde simsiyah kivircik saçlarhava ayaz, doga siyah beyazdio günlerden aklimda kalan tek renkkola kutusunun kirmizisiydifüze üssünün çöpünde bulup kandil yaptigim