TÜKENDİ
Son bahar arifesi kirmiziydi yapraklar,Kalbi durmus tüm insanlar.Lakin hala nefes almaya çalisiyorlar.Uyku ardinda bekleyen rüyalar,Ölümün basit oldugunu sana hatirlatirlar.Göz bebeklerim küçülür insanlari görünce.Ama insanlar küçülmez gözlerimde.Yolculugun adi dünya olsa,Oldugun yerde sayarak kalirsin.Kibrin en büyük ates olsa,Masumiyetinle bir kalbi aralarsin.Içeri girmek için çabalarsin.Sonu gelmez sandigin bu ömrü,Kitabin son sayfasinda elbet kapatirsin.