Cafer Cabbarlı Öyküleri Aynaya Yansı Ma Yanlar

Yasamin tesadüflerle ilerledigini düsünenler karsilasilan beklenmedik bir hadiseyi iyi ya da kötü tesadüf diye tanimlarken akibetin belirsizligine inanip aslinda her yolun belirli bir istikamete aktigini gözden kaçirir. Aristoteles’e göre yasamdaki hiçbir varlik rastlanti salinda savrulmaz; aksine her sey kosar adim ya da usulca, bir çaylak sabirsizligi ya da bir dervis tahammülü ile kendi dogasina dogru yol alir. Kök topraga, yaprak havaya yönelir; her sey özüne, kendisinden çiktigi ilk kaynaga dönecektir. Bütünü olusturacak parçalarin bir araya gelmek için birbirlerine yönelmesi tesadüfü asan gizli bir gücün somut yansimasi olsa gerek. Farkli cografyalarda, baska zamanlarda, özge bedenlere bürünmüs insanlar nasil olur da birbirlerine dokunabilir? Azerbaycan edebiyatinda kisa ömrüne büyük eserler sigdiran ve yirminci yüzyilin en sarsintili ilk birkaç on yilina taniklik etmis bir yazar olan Cefer Cabbarli, bugün hâlâ eserleri ile bizlerin zihnine ve yüregine dokunmayi basariyor.
Bu çalisma en temelde, Cabbarli öykülerinde siyahin sadece siyah olmadigini göstermeyi amaçlamaktadir. Azerbaycan’in milli ve kültürel kimligini savunmak için eserler yazarak edebi yasamina baslayan Cefer Cabbarli’nin hayattayken maruz birakildigi degisim, dönemin konjonktürü içerisinde degerlendirildiginde bunun bir maglubiyetten çok, kavgaya kalinan yerden devam etmek olarak okunmasi gerekmektedir. Bununla birlikte, özellikle Cabbarli eserlerinde mecbur birakilan degisiklik ve düzeltmeler olarak görünen yeni yönelimler itina ile incelendigi zaman, bunlarin altinda yatan anlamlar onun direnis ve karsi durusunun eserlerinde devam ettigini kanitlar. Bu direnisi görmezden gelmek ise Cabbarli’nin yüzyil önce bizlere uzattigi eli bosta birakmak olacaktir.