Bütün Güzellikler Allah'ındır

Nefis, tümüyle muhalefet safinda durur. Durmadan niza çika­rir, daima karisiklik ister. Onun islahini dileyen, cihad ehli olsun. Ta serrinden emin oluncaya kadar. O nefis, ser içinde serdir. Onun­la cihad edersen emin olabilirsin. Neticede göreceksin ki, hayir için­de hayir oluyor. Cihad devam ettigi müddetçe, onu her iyilige uyar bulursun. Ibadetleri hoslukla yapmaya koyulur. Ve bu uyarlik mü­kâfati olarak su ilâhî hitap ona gelir: “Ey mutmainne -sakin, Hakk'a uyar- nefis, Rabb'ine dön! O, senden razi; sen de O'ndan hosnut olarak!” (el-Fecr, 89/27-29)Bu cihad sonunda, nefse itimat caiz olur. Çünkü serli yönü is­lah olmustur. Nefsi halkin eline birakma! Ta ki, manevî pederi Ib­rahim'e (a.s) nispeti yerinde olsun. O ki, nefsi bir yana atmisti. Ve herkesten ayri tutmustu. Sahsî hevesini söndürmüstü. Boslukta uçuyordu. Bütün varligi ile sakin­di. Her sey onu atesten korumaya geliyordu. Ama onun bunlara al­diris ettigi yoktu. Allah'tan baska kimseden talebi yoktu.