Büşra

“... Hiçbir çagda insan kendi’yle bu kadar ugrasmamistir. Günah ve kötülüklerimizi borsaya sürüyor, konvertibil seytanlarin kuyrugunu sevap düsüyle çigniyor, spekülatörlerimizle tedavüle korku sürüyoruz. Tanrinin bizi affetmek zorunda olduguna inaniyoruz. Bir seyler yapamamanin adini, komiklikten çikariyoruz. Sosyal, iktisadi, felsefi, siyasi seyler, yapilmak, yapilanmak kentini yokediyor. Ikâme sevgilililer buluyor, tek tip mimiklerle gülüyor, çayi, gözlemlerimizi eseleyerek içiyor, “hiç“ , “dogmak“ bilmeyen kelimelerin karnini desiyor, oynuyoruz. Sokaklarimizin yeni adi: Servis.“
(Arka Kapak)