Bu Sevda Bitmeyecek Bir Köy Enstitülünün Hatıra Defterinden

R. N. Güntekin'in Çalikusu kitabini okuyorum. Annem yanimda durup o tatli sesiyle: "Sesli oku. Ben de duyayim." diyor. Bir anama bakiyorum, bir sayfaya. Ve istedigini yerine getiriyorum. Anam ilk romani benim elimde görüyor. Anam bir yazar taniyor. Satirlar ilerliyor. Feride köyün ögretmeni. Anamin gözleri parliyor. Romanin içinde yasar gibi. "Benim kizim da ögretmen olacak. Çocuklari okutacak. Ben de ögretmen anasi olacagim. Yavrum sen benim Feridemsin. Oku oku, çok güzel." Roman bir elimde, anamin o insani sarip sarmalayan unutulmaz sözleri diger elimde; bir kiz ço­cugu okutmanin heyecani ise anamin yüreginde. Yil mi?.. 1952. Okul mu? Izmir Kizilçullu Köy Ensti­tüsü... O günden sonra anamin Feride'si oldum. Kitap sevgisini köye sunmanin sevinciyle bütün analara, bütün Feridelere...