Bizim Yunus Yunus Emre Hayatı Ve Divanı

Yunus Emre... Ozan, Sair, Hak Asigi yada Dervis... Hakkinda yazilip söylenenler belli kategorilerle Yunus’u tarife çalisti.. Biz ise bizdeki Yunus’u; Bizim Yunus’umuzu aradik yillarca. "Bir ben vardir bende benden içeru" diyerek dikkat çektigi; hepimizin içinde çaglamaya hazir bir boyuttu aslinda aradigimiz!...Kissalarini, siirlerini, yasadiklarini, seyr-i sülûkunu yeni bir bakis açisiyla degerlendirmeliydik. Dagdan 40 yil odun tasimisti Taptuk Dergahina. Her seferinde en düzgünlerini seçiyor, egri olanlari budayarak düzeltiyor, "Bu kapidan degil egri adam, egri odun bile giremez" diyordu. Odun neyi sembolize ediyordu? Kapi neydi?.. Her gün gittigi ve agaç budadigi dag neresiydi? Neyi fark ettirmeye çalisiyordu Bizim Yunus’umuz?!..Yillar sonra fark edecektik:- Dag; Benlik idi, Ego idi..- Odun; Nefsine ait egrilikleri, Beseri istek ve arzulari, Dünyaya ait yönüydü.- Odunu atese verdigi ocak Taptuk Dergahiydi. Taptuk; Razi olan demekti..Demek; kisi nefsine ait istek-beklenti ve arzulari budadigi ölçüde Benlik Dagi eriyor, onlari Riza Ocaginda atese verdigi kadari ile ariniyor, olgunlasiyor, Hakka vasil oluyordu! Böyle anladigimizda "Ete kemige bürünen, Yunus diye görünen" Zat-i Hakk’i seyretmek, kendimizde mevcut özü açiga çikarmak mümkün olacakti.Iste bu bakis açisinin ürünü bu eser; bize bizden yakin, bizden özge, Bizim Yunus’umuzu tanimak düsüncesinden hareketle kaleme alindi. Evrene, Özüne Yunus’ça nazar etmeyi niyete alanlara selam olsun!..