Bitmeyen Sızı

Deniz kenarinda bir tasin üstüne oturdu. Yüzünü çay toplayan kadinlara çevirdi. Onlari izlerken kendi köyünde yoksulluk içinde yasadigi yasamini gözlerinin önüne getirdi:
Kardesi Zelal ile toprak içinde oynadigi oyunlari, yalin ayakla çamur ve karlara bastigini, yaz sicaginda damin gölgesine sigindigini düsündü. Ne geçmis onu yalniz birakiyor ne de kardes acisi. Olup bitenler bir türlü onu yalniz birakmiyor, baska seylerle mesgul olmasina müsaade etmiyordu. Olanlari ne kadar unutayim diyorsa da bir türlü olanlar yakasini birakmiyordu. Ne yapsa, nereye gitse hep onunla oldugunu anlayinca tekrar dünyasi karariyor, hiçbir güzellik onu mutlu etmiyordu. Onu, içinden silip bir daha anmamak istiyordu ama içindeki sizi onu birakmiyordu. Ne yapsa ne etse; yemekte, uykuda hep o aci vardi yüreginde. O yükü bir türlü yüreginden söküp atamiyordu.
Dert, omuzlarinda bir yük olsa yoruldugun yerde birakirsin. O beynini sürekli kurcalar, kalbinde bir sizidir. Için aciyor, kalbin sikisiyor, içindeki aci yüzüne vuruyor, rengin soluyor. Mutsuzsun, hiçbir seyden haz duymuyor, her yer sana dar geliyor. Ister bir deniz kenari, ister bir eglence yeri ya da kelebek ve kuslarla beraber oldugun çiçeklerin arasi; nereye gidersen git, ne yaparsan yap; o hep seninledir. Içindeki sizi var oldukça! …