Bir Varmış Bir Yokmuş Son Gağand

"Vurun Sari Gavura!" emri, adamin bütün yasam çizgisini belirleyecek olan bir nirengi mührü gibiydi. Yillarca dost bildigi insanlarin bir anda dile getirdigi bu vahsi haykiris, beyninin tüm kivrimlarini dolduran ve ömrü boyunca bu kivrimlarin karanlik dehlizlerinde yankilanacak olan o yapiskan kâbusa dönüstü Dikran için. Böylesine amansiz çagri ile fitili ateslenmis olan Sivas'tan Istanbul'a zorunlu göçü, sonrasinda Avrupa topraklarinda da devam etti. Terk ettigi karisina besledigi derin ask, içini sürekli olarak kanatan ve buna ragmen kimselere göstermedigi müzmin bir yaraya dönüstü. Ama Samatya'da biraktigi masum kadini ve biricik oglunu, esiri oldugu inadinin gölgesinde kalarak bir daha ne aradi ne de sordu. Çünkü içine düstügü o derin süphe, alisilmis yalnizliginin dipsiz kuyularinda her seferinde siginacak yeni bir yalanci liman bulmustu kendine. Dogup büyüdügü topraklardan sürgün edilmesiyle hallaç pamuguna dönen yasami, iyi seylere ulasmak umuduyla vardigi el kapilarinda çekilme/ bir sefillige dönüstü. Hala çok sevdigi Gülsen'in fotografini, izbe evinin pespayeligine tezat, tertemiz süt beyazina boyadigi zulasmda en güzel ütopyasi gibi saklayacakti. Ama artik ayak bastigi her cografyada ve her gönülde o bir bedbaht sürgündü. Tipki dogdugu topraklardan sökülerek vatansizliga mahkûm edilmis Eliza, Bedros, Ciwan, Kongolu ve geride birakilan Sare, Orhan ve digerleri gibi...