TÜKENDİ
Siz hiç gecenin bir yarisi, harap bir gecekondu kapisinda, uykulu, saskin ve korku dolu gözlerle bakan anne ve babaya ogullarinin sehit haberini vermek zorunda kaldiniz mi? Ben kaldim. Ne diyecegimi bilemedim. Önce, yitirirken, içimi yirtarak gidenler geldi aklima; anneannem, babaannem, Zeki Amca’m, kinali Hatice ve kan kardesim Teoman.Sonra, çocuklugumun salçali ekmegi, bilyelerim, telli arabalarim ve çizgi romanlarimi düsündüm; yani artik hiç geri gelmeyecek olanlari. Sonra, “Maalesef…” diye söze basladim.