TÜKENDİ
Usulca yürüyordum deniz kenarinda. Aylardan mayis. Aksam üzeri. Hafif rüzgâr esiyor; üsütmeden... Üzerimde yazili taytim ve günes gözlüklerim. Sanirim aksam günesini kapatacak tek seydi çerçeveler. Veya günesten ziyade insanlarin; gözlerimin çöküsünü görmesini istemiyordum. HATIRLAMIYORUM... Yahut yine emin degildim. Sonra yine her zamanki gibi oturdum bir bankin üzerine, etraftaki onlarca sesi duymuyorum. Cümleler bugulaniyor. Ve ben yine aptalca düsünüyorum...