Bensen O Bizsiz Onlar...

"Sanki bin yillik bir uykudan uyanir gibi Nüksel. Üzerinde bin ton agirliginda bir beton yigini var da hareket edemiyor. Karabasan gelir de sesini çikaramazsin, elini kaldiramazsin ya aynen öyle. Gözlerini açmaya dermani yok. Aslinda gözleri açik, göremiyor, farkinda degil. Simdi yavas yavas bir seyler degismeye basladi. Vücudunda dolasan kan sanki azgin irmaklar gibi simdi, her tarafina hücum ediyor. Önce kalbinin güm güm attigini hissetti kulaklari uguldayarak. Sonra o ugultu boguk bir sese dönüstü. “Nuol, Nuel…” gibi sesler duydu, sonra bir isik belirdi. Isigini engelleyen bir silüet gördü. Görüntü yavas yavas netlesti. Sesler de “Nuel”den “Nüksel”e evrildi. Kollarinda gücü hissettigi anda karsisindakinin bogazina sarildi."

O kadar da ilgilendiriyor mu gerçekten ölümden sonrasi?

Belki de aslolan yalnizca aldigin nefes,

Ruh koca bir tümör olabilir mi bedene yerlesmis, habis?

Önemsedigin tam mi yasamak?

Yoksa sadece yasamak mi?

Var olmak mi?

Hiç düsündün mü ne hissederdin bacaklarin olsa eksik?

Cigerlerin çekemese çam kokusunu içine nefes nefes,

Kalpteki mi acitir, yoksa koldaki mi, kirik?

Ruh çikigi hastaligina hiç yakalandin mi?

Belki baska bir ten seni iyilestirecek,

Baska bir el tenine degecek,

Bir baska, bir nefis.

Ruhuna okuyacak,

Anladin mi?