Beni Denizin Ortasında Yapayalnız Bıraktılar

Zaman ilerledikçe hava sakinlesecegine, deniz, gökyüzü, bulutlar her sey birbirine giriyordu. Firtinanin savurdugu sular, dört bir yanda kamçi gibi sakliyordu. Gemi, kudurmus dalgalarin sirtinda, bir inen, bir kalkan küçük bir sandal gibiydi. Boz bulanik dalgalar birbiri ardinca kabararak, köpürerek geliyor, geminin iskele bordasinda patlayip gemiyi içine aliyor, birkaç dakikaligina da olsa köprüstünü karanlikta birakarak sancak taraftan denize dökülüyordu. Bir kismi da hisimla yayiliyordu güverteye. Sonbaharda sararmis yapraklar ve karanlik yagmurlar, yillar öncesindeki ölümün yasamla kesistigi Aydinli Koyu’na götürür beni. Isini kaybetme korkusunun, ölüm korkusunun önüne geçtigi, her türlü güvenlikten yoksun çalismaya razi insanlarin bulundugu yerlere.Is bulmuslardi ya! Olsun, kosullar düzelirdi nasilsa.