Ben Tanrı Olsaydım

Altan için o gün odasinda basucunda beklemek, kaderin son ilmegi olmaliydi. Anlindaki iki satirin ne kadar noktalari virgülleri varsa gözyasiyla koyuyordu. Isminin yazilmis oldugu çekmecenin kenarindan sarkan kâgidi fark edip alakasiz sekilde uzanirken, ilk kelimesi ilisiyordu gözüne. Hayatin acimasizligi islenmisti satirlara. Nur’un, Altan her bahçeyi düzenlediginde söyledigi sözler dökülmüstü satirlara.

Ortancalarimiza iyi bak!

Ellerim satirlara dolasiyor yazarken,

Kelimeler kesiyor nefesimi,

Gözyaslarim mürekkebimden önce dökülüyor satirlara,

Matem karasi yüregimi döktügüm beyaz sayfaya.

Koca bir yük var omuzlarimda simdi,

Agirligimin milyon kati,

Agiz dolusu küsüyorum her kim varsa.

Çaresizlik degil satirlarim,

Çaresini bulmus ki sitem edebiliyorum,

Sevmelerimi urganda sallandiriyorum,

Sevilmemi tebessümün simartiyor.

Yanaklarimda al renkler,

Boynuna sarilsam,

Kollarimdan çekiniyorum,

Okuyamamisim meger yüregimdeki seni.

Ruhumu teslim edecegim urgan bile kizgin bakiyor,

Gitmeleri anlamayacak kadar cahilim simdi,

Kalmalarim, mükâfatinda kayip,

En çok da sen kizma ne olur,

Ölüm sessiz düser bedene biliyorum.

Bu defa ikimiz de haberdariz birbirimizden.

En çok da sen affet beni

Kardesim Altan.