TÜKENDİ
Bir tren yolculuguydu. Kalabalik kompartiman araliklari ve korku… Babamin bana süt almak üzere indigi Yugoslav kasabasindaki istasyonda trenin son vagonunu yakalayarak yarim saat sonra kompartimana dönüsünü ve annemin derin bir nefes çekisini hayal meyal hatirliyorum. Iste benim hayatimin hatirladigim ilk noktasina gidis öyküm böyle basliyor. Yillar sonra, hayatimin bir yolculukla basladigini animsadigimda, yolculuklarin benim hayatimi bu derece etkileyecegini nereden bilebilirdim ki?“Hazirlan hanim, ben Almanya’ya gidiyorum,” diyerek 1973’te baslar babamin gurbet yillari. 1974 yilinda Sirkeci’den trene bindigimizde ise baslar benim hayatimin ilk anilari ve ilk korkum. Nereden bilebilirdim, annem yarim saat içinde gurbet ellerde ne yapacagini düsünürken, benim onun gözlerinde gördügüm korkunun yüregime isleyecegi ilk korku olacagini.Bir tren yolculuguyla baslar benim hayatim, 1974’ün Agustos’unda...