Belgesel Sinemada Sinematografi Ve Gerçeklik

Gerçeklik sadece sinemanin degil, bütün sanat dallarinin tartismali konularindan biri olagelmistir. Bu tartismanin temelinde; sanatin bir taklit, sanatçinin ise bir taklit ustasi oldugu düsüncesi yatmaktadir. Bunun da ötesinde, postmodern bir dünyada sanattaki gerçeklikten önce gündelik yasamdaki gerçeklik dahi sorgulanmaya muhtaç hale gelmistir. Bu nedenle gerçeklik kavraminin her geçen gün daha da esnek bir anlami ifade ettiginin altini çizmek gerekmektedir.

Özellikle bu çalismanin konusu olan sinema söz konusu oldugunda, gerçekligin artik sigdirilabilecek bir kalibi dahi kalmadigi söylenebilir. Ama tüm gelismelere ragmen sinema sanatinin icadindan itibaren imgesel filmlerle kiyaslandiginda izleyici algisinda belgesel filmler daha gerçektir, çünkü belgesel filmlerin, gerçek insanlar ve olgular üzerine kurulu oldugu kabul edilir. Belgeseller konusunu her ne kadar gerçek olandan aliyor olsa da ortaya çikan filmlerde ari bir gerçeklik olmasi mümkün degildir. Her seyden önce belgesel sinema bir sanattir ve her sanatta oldugu gibi ortada bir sanatçi vardir. Sanatçinin oldugu bir yerde de yorumun olmasi kaçinilmazdir.

Bir eseri analiz ederken o eserin bir yorum oldugunun ön kabulüyle baslamak ise pesinden gidilmesi gerekenin gerçek degil, gerçeklik arayisi oldugunu gösterecektir. Ele alinan eser bir film, sanatçi da yönetmen oldugunda bu arayisin okunabilecegi yer ise eserin biçimidir. Filmlerin biçimini olusturan birçok degisken vardir, ama görsel anlamda biçimi en bütünlüklü temsil eden kavram sinematografidir. Bu kitapta da Türk belgesel sinema tarihinin öncü isimlerinden Suha Arin’in gerçeklik arayisi islenmistir. Filmlerinde her zaman gerçekligi önceleyen Arin, özellikle sinematografik ögelerle bu kaygisini görsellestirme çabasinda olmustur. Belgesel sinemanin tarihine de deginen bu kitap hem genel anlamda belgesel sinemaya hem de Türk sinemasina sayisiz katkisi bulunan Suha Arin’a hak ettigi degeri bir nebze de olsa vermeyi amaçlamaktadir.